De poolnoedel in de keuken

De poolnoedel leunde in de hoek van de keuken als een verdwaalde toerist. Felgroen, een beetje gedeukt, duidelijk bedoeld voor zon en chloor - niet voor tegels en roestvrij staal. Ik had ’m daar “voor later” neergegooid nadat ik de garage had opgeruimd, zoals je dingen achterlaat die je eigenlijk niet durft weg te gooien.

Die avond, terwijl ik worstelde met een snijplank die maar bleef wegglijden, viel mijn oog op die schuimbuis. Ik pakte een mes, sneed er een stukje af, klemde het onder de plank - en alles werd ineens stil. Geen geglibber meer, geen klapperende handdoek, gewoon stabiliteit.