Hij stelt een vraag één keer, dan twee keer, een derde keer. Haar duim blijft maar bewegen. Uiteindelijk geeft hij het op, staart naar de neonlichten en begint tegen de metalen stangen te schoppen, niet uit woede, gewoon om te voelen dat er iets terug reageert.
Een paar stappen verderop krijgt een ander kind de wind van voren omdat het aan de cornflakesdozen zit. “Hoeveel keer moet ik het nog zeggen?” De stem is kortaf, moe. Hier is niemand een monster. Alleen overprikkelde volwassenen, vermoeide zenuwstelsels, en kinderen die stilletjes leren hoe liefde hoort te voelen.
Reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Laat een reactie achter